کنشگران صحنه تاریخ(۸)

اندر افاضات الروحانیه!!!

داخل پرانتز(یا همان قلاب)، قبل از ادامه مطالب پیشین، به مناسبت بیانه ی یکی از مدیران رده بالای سابق و به دلیل ارتباط آن با تاریخ، چند سؤال تاریخی در زمینه بیانیه وی مطرح می کنیم.

در شرایطی که بحمدالله و المنه حتی به اعتراف اکثر تحلیلیگرانِ غربی، در این جنگِ ترور محور آمریکایی صهیونی، ایران اسلامی، با افتخارِ تمام دست برتر را از آن خود کرده است، یکی از مسئولین معلوم الحال سابق، بیانیه صادر کرده و در آن سخن از تغییر سیاست های کلی نظام به میان آورده است. او در این بیانیه برای خروجِ به تعبیر خود‌، عزتمندانه از جنگ نیز دم  زد‌ه است.

چند سؤال، نه از ایشان، بلکه از وجدان های بیدار:

۱- آیا در بحبوحه جنگ و آتشِ کارزار، هیچ عاقلِ خودی، ولو دست بالا نیز با او نباشد، اینگونه از تغییر سیاست های کلی نظام خود حرف می زند؟! آیا این سخنان جز نفع دشمن، چیز دیگری را در پی دارد؟! آیا از کسانی جز ستون پنجم دشمن، اینگونه سخنان انتظار می رود؟!

۲-در این شرایط که با عنایات خداوند متعال و توجهات خاصه حضرت ولیعصر(عج)، ایران به اذعان و اعتراف دوست و دشمن، دست بالا را در جنگ دارد؛ مدافعان غیور او تنگه استراتژیک هرمز را در دست و مردم شجاع و  موقعیّت شناس او نیز با حضور شب افزون خود در میادین شهرها، تنگه احد را محکم در دست گرفته اند، اینگونه افاضات سیگنالی به دشمن چه معنایی می تواند داشته باشد؟!

۳- درشرایطی که دروغگویی ترامپ کودک خوار و نتانیاهوی کودک خوار در نابودی ماشین موشکی ایران، بر همه دنیا آشکار شده و از درون اسرائیل نیز با مشاهده حجم بالای موشک های ایران، فریاد اعتراض بلند شده است، اینگونه زمزمه های منافقانه به سود کدام جبهه است؟ خودی یا بیگانه؟!

۴- در این شرایط ‌که همه جبهه مقاومت، از لبنان و یمن و عراق و حتی سوریه، دست به دست هم داده و در حال انتقام از جنایتکاران تاریخ اند، این زمزمه ها به سود کدامین جبهه است؟! به سود جبهه مقاومت سرافرازانه یا خط سازشِ ذلیلانه یِ غرب گرایانِ مرعوب؟!!!

۵- آیا اینان نمی دانند؛ با ضربه هایی که به اقتصاد و فرهنگ این ملت زده و خیانت هایی که روا داشته اند، به اندازه ای رسوای عام و خاص شده اند که آیندگان از آنان آنگونه که شایسته اند یاد کنند؟!

۶- آیا بهتر نیست اینان در پیشگاه ملت بزرگ ایران، بیش از این مشتِ خود را باز و خود را رسواتر نکنند؟!! 

  ادامه دارد.

✍علی فلاح رفیع مرکز مطالعات فرهنگ و اندیشه دینی ۱۳ فروردین ۱۴۰۵