کنشگران صحنه تاریخ(۵)

فیلسوف آمریکایی و چرایی رئیس جمهوری امثال ترامپ

در اینجا بد نیست به سؤالی که برای خیلی ها، بخصوص در زمان حاضر ، مطرح می شود، پاسخ دهیم.

سؤال این است، چرا مردم آمریکا یک فرد دروغگو، جنگ طلب، خود شیفته، فاسد اخلاقی و مفسد به تمام معنا و کسی که همه سران کشورهای جهان‌ را مسخره و تحقیر می کند، را برای رئیس جمهوری انتحاب می کنند و سکانداری کشور خود را به او می سپارند؟ سپس با همه این اوصاف او را تحمل و حمایت می کنند؟!

پاسخ این سؤال و راز این امر تعجب برانگیز را از زبانِ فیلسوف امریکایی؛ یعنی جناب پروفسور لگنهاوزن بشنویم.

ایشان طی گفت و گو هایی که با هم داشتیم به بنده می گفتند:

برای مردم آمریکا فرقی نمی کند چه کسی بر آنها حاکم باشد. برای آمریکائی ها فقط گذران زندگی روزمره مطرح است و نه بیشتر.

جناب لگنهاوزن می فرمودند حتی عموم مردم آمریکا(برخلاف آنچه خیلی ها فکر می کنند)نه تنها اطلاعات چندانی از واقعیّات تاریخی و جهانی ندارند، بلکه از امور پیش پا افتاده جغرافیایی نیز آگاهی ندارند. مثلا بسیاری از مردم آمریکا حتی نمی دانند ایران و عراق دو کشور جداگانه اند. وی می فرمودند در جریان حمله صدام به کویت، مردم آمریکا به من می گفتند ایران به کویت حمله کرده است. وقتی به آنها می گفتم عراق به کویت حمله نظامی کرده و نه ایران. آنها با تعجب به من می گفتند مگر ایران، همان عراق نیست؟ و من به آنها می گفتم نه؛ آنها دو کشورند و سالها نیز در حال جنگ بودند.

همینطور ایشان می گفتند از چیزهای که نشانگر بی تفاوتی مردم آمریکا به امور خارج از کشور خود و حتی بیرون از زندگی روزمره آنهاست، این است که آمریکایی‌ها معمولا در مسابقات جهانی، مسابقه ای را که تیم آمریکا در یک طرف آن نباشد، تماشا نمی کنند؛ برای مثال اگر دو تیم فوتبال اروپا و یا هر جای دیگر دنیا با هم مسابقه داشته باشند، عموم مردم آمریکا تمایلی به دیدن آن ندارند.

این سخنِ یک آمریکایی و فیلسوفی است که استاد دانشگاه تگزاس بود، و نه فردی عادی که به بتوان او را به بی اطلاعی یا دشمنی و تعصب متهم کرد.

بله این واقعیّت مردم امریکاست؛ چیزی که امروز پیامدهای آن را جهان بالعیان شاهد است.

البته می توان گفت این فرهنگ و روحیه مردم آمریکا چیزی است که سیاستمداران آمریکایی، طی سده های اخیر  خود آن را خواسته و با برنامه ریزی ساخته و پرداخته اند.

این کِرخی و بی تفاوتی و واگذار کردن همه امور به سیاستمداران و از خود به طور کلی سلب مسئولیت کردن، چیزی است که مطلوب دولتمردان آمریکایی و در راستای سیاست های استعماری آنهاست.

این است که دنیا شاهد وحشتناک‌ترین جنایت ها از سوی دولتمردان آمریکاست، که یکی از ده ها مورد آن، ریختن بمب اتم در دو شهر ناکازاکی و هیروشیمای ژاپن بود. فاجعه ایی که به کشته شدن ۶۰ هزار نفر در دم و نیز پیامدهای مصیبت بار در سالیان بعد منجر شد. اما در داخل امریکا کوچک ترین اعتراضی به این فاجعه‌ بزرگ صورت نگرفت.

امروز نیز دنیا شاهد کشورگشایی ها، کشتارها، ترورهای پی در پی از سوی دولتمردان جانی آمریکاست؛ از افغانستان و عراق گرفته تا ربودن رئیس جمهور یک کشور، تا شرم آور ترین فساد اخلاقی و تا حمله وحشیانه به ایران و ترور رهبر دینی و سیاسی در روز روشن و این همه ترور و جنایت، که خارج از شمار است، اینها همه و همه رخ می دهد، ولی در آمریکا آب از آب تکان نمی خورد.

البته اگر نشانه های شکست کشور خود را ببینند، مثل آنچه اکنون در جنگ با ایران دیده می شود، ممکن است بعضی از دولتمردان امریکا اقداماتی را انجام بدهند، اما آن نیز دست و پایی است برای نجات خود از گرداب خفّت بار خودساخته و استمرار سیاست های چپاولگرانه و نه به خاطر ذره ای دلسوزی به حال ملت ها و مصیبت های وارده بر آنها.

نکته ای که باید یادآور شد این است: آنچه گفته شد روحیه و وضعیّت فرهنگی غالب و فراگیر در آمریکاست و الّا می دانیم همه جای دنیا...

ادامه دارد.

 علی فلاح رفیع