جهان اسطوره‌ها وقتی زبان به سخن می‌گشایند که تاریخ از سخن‌گفتن دم فرو بسته است. هفت اقلیم و هفت کشور یکی از مشهورترین انگاره‌های کیهان‌شناسی ایران باستان است که ریشه در باورهای مشترک قوم هندوایرانی دارد و ما آن را به صورت مکرر در اوستا و کتاب‌های هندوان باستان می‌بینیم. این انگاره در متون علمی دوره‌های پسااسلامی هم تکرار شده است. با این توضیح که ایران در این بخش‌بندی در مرکز آن هفت اقلیم قرار داشته است. نظامی گنجوی این مفهوم را در مثنوی هفت‌پیکر به صورت "همه عالم تن است و ایران دل" جاودانه کرده است: 

 

همه عالم تن است و ایران دل

نیست گوینده زین قیاس خجل

چونکه ایران دل زمین باشد

دل ز تن به بود یقین باشد

زان ولایت که مهتران دارند

بهترین جای بهتران دارند

 

 

موقعیت جغرافیایی ایران، ما را در چهارراه تعاملات جهان قرار داده است. چه بخواهیم چه نخواهیم ما در مرکز تعاملات جهان قرار داریم. اینکه در جهان معاصر هم تنگه‌ی هرمز را دومین آبراه بزرگ اقتصادی دنیا نامیده‌اند از همین اهمیت حکایت دارد. تشکیل حکومت صفویه در ایران در سده‌ی دهم هجری با ساختار مذهبی متفاوت از جهان اسلام، ایران را "یگانه‌ی کشورهای مسلمان" کرده است، هرچند می‌دانیم حاکمیت تشیع در ایران به سده چهارم هجری و حکومت علویان آل‌بویه در فلات ایران مربوط می‌شود. آل بویه، سلسله‌ای ایرانی‌نژاد و شیعی‌مذهب، منسوب به ابوشجاع بویه بودند که میان سال‌های 322- 448ق / 933-1056م بر بخش بزرگی از ایران و عراق و جزیره تا مرزهای شمالی شام فرمان راندند.

 

نبرد قدرت نخست دنیا با ما نبرد امروزی نیست، ما از دوره‌ی باستان تا امروز با غرب بر سر تقسیم قدرت در جهان مبارزه داشتیم و تا ایران و ایرانی باقی است، گمان نمی‌رود این نبرد پایان یابد، چراکه قمار ما بر سر "هستی" است. اگر نبرد غرب با ما "حیثیتی" است، نبرد ما با غرب "وجودی" است.

 

 به قول فردوسی "نباید که ایمن شوی از نبرد". ایران تسلیم‌شدنی نیست. وقتی اسفندیار به سودای تسلیم کردن رستم به جنگ او می‌شتابد، این‌گونه پاسخ می‌شنود: 

 

که گفتت برو دست رستم ببند

نبندد مرا دست چرخ بلند

 

مردان پارس آن‌گونه خواهند جنگید که مورخان جهان ناگزیر خواهند شد با زر رشادت‌هایشان را بنویسند. دیر است و دور نیست: 

 

برین کشورِ پاکِ یزدان‌پرست 

مبادا که دشمن بیارد شکست

 

دکتر ابراهیم خدایار