ارائه‌دهنده: فاطمه عبادی

استاد راهنما: دکتر صادق حسن‌نیا

داور داخلی: دکتر خسرو خواجه

داور خارجی: دکتر آزاده ابراهیم حبیبی

نماینده تحصیلات تکمیلی: دکتر خسرو خواجه

تاریخ: ۱۴۰۵/۰۷/۱۹ 

ساعت: ۱۵:۰۰

مکان: اتاق 1- دانشکده علوم پایه

چکیده:

داربست‌های فیبرینی به دلیل شباهت به ماتریس خارج سلولی و نقش طبیعی در ترمیم زخم، در مهندسی بافت مورد توجه هستند؛ با این حال، تخریب سریع آن‌ها توسط سیستم فیبرینولیتیک می‌تواند پایداری داربست را محدود کند. از سوی دیگر، پپتیدهای مشتق از PDGF می‌توانند برخی از عملکردهای ترمیمی این فاکتور رشد را حفظ کنند. در این پژوهش، سازه نوترکیب PDGF-K1 شامل پپتید مشتق از PDGF-B و دمین Kringle-1 پلاسمینوژن طراحی و به‌صورت برون‌تنی ارزیابی شد.

سازه PDGF-K1 در وکتور (+) pET-22b و سویه SHuffle E. coli بیان و با کروماتوگرافی تمایلی Ni-NTA تخلیص شد. ویژگی‌های پروتئین با PAGE-SDS، سنجش گروه‌های تیول و ELISA بررسی گردید. اثر پروتئین بر فعالیت متابولیک سلول‌های فیبروبلاستی L929 با آزمون MTT، بسته‌شدن خراش، بیان ژن‌های FN1، COL1A1 و MMP13 و رسوب کلاژن با رنگ‌آمیزی Sirius Red ارزیابی شد.

پروتئین نوترکیب با جرم مولکولی مورد انتظار در بخش محلول شناسایی و پس از تخلیص بازیابی شد. در محیط حاوی 10% FBS، فعالیت متابولیک سلول‌ها در غلظت‌های بررسی‌شده نزدیک به گروه کنترل باقی ماند. در آزمون خراش،; میزان بسته‌شدن خراش پس از 24 ساعت در غلظت 625 نانومولار به 05/75% رسید. در غلظت 313 نانومولار، افزایش بیان FN1 و COL1A1 مشاهده شد و بیان نسبی COL1A1 به 090/3 رسید؛ همچنین، بیان MMP13 به 729/5 افزایش یافت. سیگنال Sirius Red در غلظت‌های 156 و 313 نانومولار به‌ترتیب حدود 18% و 13% افزایش نشان داد.

در مجموع، PDGF-K1 توانست پاسخ‌های سلولی و ماتریکسی مرتبط با ترمیم را در فیبروبلاست‌های L929 تقویت کند. این یافته‌ها ظرفیت بالقوه این سازه را به‌عنوان یک کاندید چندعملکردی برای کاربردهای مرتبط با داربست‌های فیبرینی نشان می‌دهند. بااین‌حال، تأیید مستقیم فعالیت ضد‌فیبرینولیتیک سازه به انجام آزمون اختصاصی تخریب فیبرین نیاز دارد.