در آغاز این نشست که به همت انجمن علمی-دانشجویی تکنولوژی آموزشی دانشگاه برگزار شد، دکتر اسماعیل عظیمی مدیر گروه علوم تربیتی دانشکده علوم انسانی ضمن بیان خاطراتی از دوران دانشجویی و تلمذ خود در محضر استاد فردانش، از میراث علمی و تأثیرگذاری وی بر آموزش و پژوهش دانشگاهی در ایران و گسترش نگاه نظری و نظام‌مند به تکنولوژی آموزشی، همچنین تربیت نسل‌هایی از اساتید و پژوهشگران نمونه همچون دکتر مرتضی کرمی و دکتر جواد حاتمی یاد کرد.

در ادامه دکتر حاتمی استاد گروه علوم تربیتی دانشگاه با اشاره به اینکه اگر در حال حاضر رشته تکنولوژی آموزشی در ایران معنای متفاوتی دارد به دلیل حضور ارزشمند استاد فردانش است، گفت: نشست امروز در حضور دکتر فردانش توسط انجمن علمی-دانشجویی تکنولوژی آموزشی و بنا به تقاضای مکرر دانشجویان شکل گرفت.

دکتر حاتمی که سال ۱۴۰۴ به عنوان استاد نمونه کشوری معرفی و تقدیر شد، این عنوان را شایسته اساتیدی همچون دکتر فردانش دانست که با سال‌ها تلاش، استادان نمونه کشوری را تربیت وبه نظام آموزش عالی ایران تحویل دادند. اساتیدی که هر کدام توانستند در سپهر علمی کشور بدرخشند.

وی در تشریح ویژگی های استاد فردانش اظهار داشت: ما گذشته از رابطه استاد و شاگردی، رابطه‌ای دوستانه داشتیم. استاد فردانش در مباحث علمی جدی بود و از سوی دیگر همه را به خود جذب می کرد. متانت، صراحت، محبت، انظباط و وقف علم از جمله مهم‍ترین ویژگی های استاد بود. دکتر فردانش هییچ کار دیگری جز استادی نداشت. ویژگی خاصی که استاد را از دیگران متمایز می کرد اثرگذاری شخصیتی بود. همه اساتید آموزش می دهند و همه می توانند «مدرس» باشند اما تنها استادی مانند دکتر فردانش می تواند علاوه بر آموزش و تعلیم دانشجویان خود، بر شخصیت آن‌ها اثرگذار باشد. او بر کار و زندگی آینده دانشجویان خود تأثیر گذاشت. ما به لحاظ شخصیتی از او متأثر شدیم و با افتخار می گوییم که او استاد ما بوده است.

دکتر حاتمی تأکید کرد خط طلایی نقش استاد فردانش در حوزه تکنولوژی آموزشی با آثار او ایجاد شد. پس از تلاش های دکتر احدیان، افضل نیا و اساتید پیشکسوت، رشته تکنولوژی آموزشی ایجاد و شایسته تحسین شد و از بعد سخت افزاری ادامه پیدا کرد و با ورود دکتر فردانش و نگارش مبانی نظری تکنولوژی آموزشی، پارادایم دوم و بعد نرم افزاری ایجاد شد و ما با جریان طراحی آموزشی در ایران آشنا شدیم و پیش رفتیم.

وی در پایان گفت: علوم تربیتی که برخی فکر می کنند جز علوم نظری است، به واقع عملی ترین علوم است. ما مخاطبان خود را نه با حرف و کلام بلکه با اعمال، رفتار، حرکات و سکنات خود تربیت می کنیم. این ویژگی‌ای بود که استاد فردانش به دانشجویان خود هدیه کرد. دانش در فضای نقد ساخته می شود و اساتید باید نقدپذیر باشند و با تواضع انتقادات را بپذیرند تا دانش وجامعه رشد کند.

در بخش دیگری از این نشست دکتر فردانش مهم‌ترین نکته در بحث تدریس و معلمی را یادگیری خود معلم عنوان کرد و گفت اگر معلم کار خود را به درستی انجام دهد، باید که از هر جلسه درس، خود بیشتر از دانشجویان بیاموزد.

وی تنها عامل زنده نگه داشتن معلمی در عصر پیشرفت تکنولوژی‌های آموزشی را همین نکته دانست که در کلاس درس خود معلم نیز در حال یادگیری و آموزش است.

استاد فردانش با اشاره به افت تحصیلی و عدم یادگیری برخی دانش‌آموزان و دانشجویان گفت که این وضعیت شغل آموزش و معلمی را هم تحت تأثیر قرار داده و معلمی دیگر شغل جذابی به حساب نمی‌آید.

وی معلمی را نه فقط انتقال اطلاعات آن هم به صورت ناقص بلکه آموزش همراه با بحث در کلاس توصیف کرد و با اشاره به رسالت دانشگاه که پرورش ذهن‌های جستجوگر و استدلال گر است، افزود: استاد هر چه با سواد تر باشد خود در حال یادگیری بیشتر است و این یادگیری بهترین مشوق خواهد بود. معلم کسی است که نحوه انجام ماهرانه معلمی را بلد باشد و برای هر شاگرد، هر موضوع و هر مقطعی تفاوت قائل شود.

دکتر فردانش در پایان گفت:‌ معلمی و آموزش زنده است و زنده خواهد ماند چرا که تنها مسیر رشد همین آموزش است. از آنجا که افراد همواره نیازمند یادگیری هستند شغل معلمی و این مسیر رشد هرگز از بین نمی رود .