ارائه کننده: مرجان غلامی

استاد راهنما: دکتر مهرداد بهمنش

استاد مشاور: دکتر سید شهریار عرب

داور داخلی: دکتر صادقی زاده، دکتر باباشاه

داور خارجی: دکتر گرشاسبی، دکتر شیروانی

نماینده تحصیلات تکمیلی: دکتر باباشاه

تاریخ: ۱۴۰۵/۰۳/۱۹ 

ساعت: 10 

مکان : اتاق دفاع 5009

چکیده:

سنتز کلاژن برای ترمیم مؤثر زخم بسیار مهم است، با این حال ترمیم طبیعی اغلب یک فرآیند زمان‌بر و کند است. در این مطالعه، ما یک پپتید متصل‌شونده به اینتگرین متشکل از ۱۰ اسید آمینه (YFPGERGRPG) را توسعه دادیم و آن را با عصاره جلبک کلرلا ولگاریس (Chlorella vulgaris) ترکیب کردیم تا اثرات توأم آن‌ها را بر افزایش تولید کلاژن با واسطه فیبروبلاست‌ها و ترمیم بافت بررسی کنیم.

 عصارهC. vulgarisبا استفاده از روش‌های سونیکاسیون، سانتریفیوژ و فیلتراسیون آماده شد. فیبروبلاست‌های پوستی انسان (HDF) با پپتید سنتز شده و عصاره جلبکی تیمار شدند و اثرات آن‌ها با استفاده از سنجش سمیت سلولی (MTT)، آزمون خراش زخم (Scratch assay) و آنالیز بیان ژن ارزیابی گردید. فرآیند ترمیم زخم در شرایط درون‌تنی (In vivo) نیز در یک مدل زخم برشی موش صحرایی از طریق بررسی میزان بسته شدن زخم، رنگ‌آمیزی ماسون تری‌کروم  و وسترن بلات مورد ارزیابی قرار گرفت.

 نتایج نشان داد که ترکیب پپتید سنتزی و عصارهC. vulgarisدر مقایسه با تیمارهای منفرد، اثرات معنی‌داری بر افزایش سنتز کلاژن داشت ( ). آزمون خراش، بسته شدن سریع‌تر زخم را نشان داد و آنالیز بیان ژن نیز افزایش بیان ژن کلاژن نوع یک (COL1A1) را تایید کرد (). در شرایط درون‌تنی، استفاده موضعی از این ترکیب در مدل زخم پوستی با ضخامت کامل در موش صحرایی، در مقایسه با تیمارهای منفرد و پانسمان‌های استاندارد کلاژن، اثرات قابل‌توجهی بر رسوب کلاژن، انقباض زخم و بازسازی بافت پوششی (اپیتلیال) داشت. همچنین، آنالیزهای بافت‌شناسی افزایش تراکم کلاژن را تایید کردند که با نتایج بیان ژن و پیامدهای عملکردی مطابقت داشت.

به طور قابل‌توجهی، اثرات ترکیبی پپتید و عصاره در هر دو سطح مولکولی و بافتی مشاهده شد که نشان‌دهنده پتانسیل بالای این رویکرد ترکیبی در بهبود روند ترمیم زخم است. این نتایج از پتانسیل درمانی ادغام پپتیدهای زیست‌فعال با عصاره‌های ریزجلبکی جهت تأثیر بر بازسازی ماتریکس خارج سلولی (ECM) در پزشکی بازساختی حمایت می‌کند. با این وجود، مطالعات بیشتری برای درک دقیق مکانیسم‌های پایه‌ای و ارزیابی کاربردهای بالینی آن مورد نیاز است.