در سال‌های اخیر، تحلیل‌گری کسب‌وکار به‌عنوان یکی از ابزارهای کلیدی پشتیبان تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، نقش مهمی در بهبود عملکرد و مزیت رقابتی سازمان‌ها ایفا کرده است. با این حال، موفقیت در پیاده‌سازی تحلیل‌گری کسب‌وکار مستلزم برخورداری سازمان از سطح مناسبی از آمادگی در ابعاد مختلف فناورانه، انسانی، سازمانی و مدیریتی است. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر ارزیابی میزان آمادگی شرکت فولاد مبارکه اصفهان برای پیاده‌سازی تحلیل‌گری کسب‌وکار و شناسایی عوامل مؤثر بر آن می‌باشد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش گردآوری داده‌ها، توصیفی-پیمایشی است و با رویکرد کمی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، کارشناسان ارشد و متخصصان حوزه‌های فناوری اطلاعات، برنامه‌ریزی، سیستم‌ها و تصمیم‌گیری در شرکت فولاد مبارکه اصفهان است. نمونه آماری با استفاده از روش نمونه‌گیری غیر‌احتمالی هدفمند انتخاب شد و بر اساس فرمول اصلاح‌شده جامعه محدود، تعداد 80 پرسشنامه معتبر جمع‌آوری و مورد تحلیل قرار گرفت. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها، پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته مشتمل بر هفت بعد اصلی و یک بعد وابسته شامل مجموعاً 62 گویه بود. روایی محتوایی پرسشنامه با استفاده از شاخص‌های CVR و CVI و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ در یک مطالعه پایلوت تأیید شد. تحلیل داده‌ها و آزمون فرضیه‌های پژوهش با استفاده از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام گرفت. نتایج نشان داد که ابعاد آمادگی فناوری، فرهنگ سازمانی و مدیریت تغییر، مهارت‌ها و آمادگی منابع انسانی، آمادگی اقتصادی و سرمایه‌گذاری، کیفیت داده‌ها و اطلاعات، استراتژی و رهبری و همچنین عوامل سیاسی، تأثیر معناداری بر آمادگی شرکت برای پیاده‌سازی تحلیل‌گری کسب‌وکار دارند و هر هفت فرضیه پژوهش مورد تأیید قرار گرفت.

در مجموع، یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که آمادگی برای تحلیل‌گری کسب‌وکار یک مفهوم چندبعدی است و موفقیت در پیاده‌سازی آن نیازمند توجه هم‌زمان به زیرساخت‌های فناورانه، سرمایه انسانی، فرهنگ سازمانی، حمایت مدیریتی، منابع اقتصادی و شرایط محیطی می‌باشد. نتایج این تحقیق می‌تواند به مدیران و تصمیم‌گیرندگان شرکت فولاد مبارکه و سایر سازمان‌های مشابه در برنامه‌ریزی و تدوین راهبردهای مؤثر جهت توسعه تحلیل‌گری کسب‌وکار یاری رساند.