کنشگران صحنه تاریخ (۱۳)

ادامه شماره ۱۱

سرنوشت شوم گزینشگران قرآنی

و اما قرآن چه زیبا از روان شناسی و رفتارگراییِ این روان پریشیان خبر می‌دهد: "و ما ارسلناک فی قریه من نذیر الا قال مترفوها انّا بما ارسلتم به کافرون"( سبأ/۳۴)؛

در هیچ قریه ای( چرا قریه فرمود، نکته مهمی در بر دارد که به یاری خدای تعالی بعدها توضیح آن خواهد آمد) از جانب خداوند هیچ پیامبرِ انذار دهنده ای نیامد، مگر اینکه مترفین و خوشگذران، بدان کفر ورزیدند.

اینان جماعتی مترف و نعمت زده، سرخوش و عشرت پیشه اند.

آری اینان را همان اترافشان که تنعّم زدگی ها و عیاشی هاست، به ورطه کفرشان کشید. پس علت کفرپیشگی، اترافِ مترفین عشرت زده بود.

و اما بر اساس سنت‌ الهی، کفر این جماعت مترف، خود علت عذاب از جانب خداوند و هلاکت و محو شدنشان از صحنه تاریخ شد:

"و اذا اردنا اَن نهلک قریه امرنا مترفیها ففسقوافیها فحقّ علیها القول فدمّرنها تدمیرا"( اسراء/۱۶)؛

عذابِ قریه ها آنگاه حتمی می شود که مترفین و عشرت طلبانشان در باتلاق فسق و فجور فرو رفته باشند.

از آنجا که این سرانِ مترف، خودکامگی و خوشگذرانی را پیشه کردند.

از آنجا که اینان قرآن را بازیچه مطامع خود قرار داده و برخوردی گزینشی با کتاب خدا داشتند.

از آنجا که برای فریب و خوشامد ملت های مسلمانشان،این کتاب عزیز را نفاق گونه، مستمسک دستان پلید خود قرار دادند.

سرنوشت شومشان این شد، که دست بوس اپستینی های رسوا و مفسدان جهانی شدند.

از آنجا که این سرانِ بی هویّتِ مرعوب رهنمودهای عزت آفرین قرآن را نادیده گرفتند، شیفته فرهنگ فریبنده فرنگ شدند، و پشت به فرهنگ غنی قرآنی خود کردند، به این خفّت و خواری دچار آمدند و در یوزگی صهیون و حامیان فاسد غربی اش را پیشه خود کردند. ادامه دارد    

  ✍️ علی فلاح رفیع            مرکز مطالعات فرهنگ و اندیشه دینی            ۲۰ فروردین ۱۴۰۵